Soberana

Soberana

  

Es ti, dama, 

de entre todas, 

a máis soberana. 

A máis libre, 

a máis ceibe;

quen máis ama.

A que decide, 

a que manda!!

A que cunha mirada

 meu mundo enlouquece. 

Unha chamada,

unha perdida.

Un ese eme ese.  

Un anaco de ceo, 

deses que tan só 

ti e máis eu sabemos.

Todo sempre recomeza,

unha e outra vez.

 Mais eu só quero poder

beber dos teus beizos 

sempre que quixer.

Quixeches bailar o mundo coas túas pernas, 

e foime sinxelo ficar abraiado

co que se agocha detrás das ventás e portas

que gardan a túa alma no faiado.

Nin o tempo nin a distancia esquecen, 

nin os sentimentos desaparecen. 

O de verdade, disque, para sempre permanece.

O real mora nos meus ollos, 

aínda que me teñas por mentiroso; 

que o tímido artificio das miñas verbas

non che impida ver o que soño.